Za dyrekcji Kurta Hübnera bremeńska scena stała się przestrzenią odważnych eksperymentów artystycznych. Jednego z impulsów dostarczyła twórczość bezkompromisowego polskiego pisarza Witolda Gombrowicza. Reżyser Wilfried Minks wystawił jego dramat Iwona, księżniczka Burgunda, powierzając główną rolę niemej i niskorosłej aktorce oraz sięgając po radykalnie niekonwencjonalne środki teatralnego wyrazu.

Już w 1972 r., w początkowej fazie działalności Uniwersytetu w Bremie, zwrócono się z propozycją współpracy do polsko-żydowskiego socjologa i ocalałego z Auschwitz, Jana Jarosławskiego. Również jego żona, Halina Jarosławska, objęła na tej samej uczelni profesurę ekonomii politycznej. Zatrudnienie tych naukowców-emigrantów uznaje się za wczesny przykład międzynarodowej solidarności w kręgach akademickich i politycznych Bremy około 1968 r.

Podobnie jak Marx, także Lenin nigdy nie traktował demokracji jako kategorii absolutnej, jako wartości samej w sobie. […]  Już sama struktura relacji awangarda–klasa–masy kryje w zalążku możliwość porzucenia metod demokratycznych na rzecz autorytarnych.

[przeł. Masza Sitek]

Jarosławski konsultował swoją rozprawę doktorską z ważnym niemieckim filozofem Jürgenem Habermasem. Przez całe życie łączyła go przyjaźń z wybitnym polskim myślicielem Leszkiem Kołakowskim. Do śmierci Jarosławskiego w 2020 r. jego mieszkanie w Bremie pozostawało miejscem spotkań znaczących postaci polskiego życia publicznego i intelektualnego – takich jak działacz antykomunistyczny Adam Michnik.